Antologia tekstów Tomka Lipińskiego, które na trwałe weszły do polskiej kultury cytowanych, powtarzanych, krążących w obiegu społecznym jako rozpoznawalne frazy kolejnych pokoleń. W wyborze, opracowaniu i z obszernym omówieniem Artura Burszty utwory te po raz pierwszy czytane są jako literatura: bez muzycznego kontekstu, ze skupieniem na samym słowie. Książka zapisuje drogę twórczą przemierzaną od ponad czterech dekad i odsłania poetycką konsekwencję autora, który od początku traktował piosenkę jako formę myślenia, mówienia i odpowiedzialności za język. Teksty te działają jak sejsmograf: rejestrują napięcia i drgania rzeczywistości, zanim przerodzą się w wstrząs, dlatego wiele z nich brzmi dziś zaskakująco aktualnie. Całość dopełniają legendarne fotografie Michała Wasążnika wizualny zapis tego samego czasu i doświadczenia, widziany z bliska i bez nostalgii. Książka ukazuje się krótko po przyznaniu Lipińskiemu Paszportu Polityki w kategorii Kreator Kultury, między tomami autobiografii, stając się lekturą nie tylko uzupełniającą, lecz konieczną.