Najcenniejszą rzeczą są nogi. Ci, których nogi odjął nóż wojny, idą na plecach tych, co nogi ocalili. Bo najważniejsze jest by iść, nie ustawać, nie dać się zamknąć recytuje swój tekst poeta i tłumacz Tadeusz Sławek. W tle towarzyszą mu improwizacje na wschodnich instrumentach: oud, darbuce, dafie. Muzyczna tradycja Bliskiego Wschodu puka do drzwi Zachodu, kontrapunktowanego partiami solistów, chórzystów i elektroniki. Canticum profugorum Krzysztofa Knittla to oratorium na sopran (Freszel), baryton (Godlewski), aktora, chór dziecięcy, chór mieszany, oud, perkusję, orkiestrę i media elektroniczne. Muzyka i tekst traktują o naszym świecie, w którym dawno już przestały istnieć strefy komfortu. Uchodźcy byli i są częścią rzeczywistości; zdani na naszą pomoc, wyrozumiałość, empatię. Knittel snuje opowieść o tych, którzy skazani są na wieczną (?) wędrówkę i o tych, którzy w tej wędrówce im pomagają. Premiera nowej kompozycji odbyła się 25 listopada 2022 roku w Filharmonii Śląskiej w Katowicach pod dyrekcją Yaroslava Shemeta. Zapis wydarzenia trafił na płytę. Chciałoby się powiedzieć: One world is enough for all of us. Tylko kto dzisiaj uważnie wsłuchuje się w pieśń uchodźców?