Inspiracją do napisania książki była prawdziwa historia rodziny z Białostocczyzny, która tak jak tysiące Polaków została deportowana w 1941 roku w głąb ZSRR. Niewyobrażalny głód, strach, ciągłe poniżanie, choroby, brak lekarstw i beznadziejność istnienia towarzyszą bohaterce książki i jej bliskim każdego dnia. Spolegliwa na początku zesłania dziewczyna powoli, ale pieczołowicie pielęgnuje w sobie ziarenko buntu. Skazana na cztery miesiące więzienia za samowolną zmianę pracy – ucieka do lasu. Od tego dnia każdy dzień będzie nie tylko walką o chleb, ale również ciągłym strachem przed dekonspiracją. W książce oprócz relacji z zesłania nie zabrakło opisów niesamowitej, rosyjskiej przyrody widzianej oczyma głównej bohaterki. Wszystkie opisane zdarzenia są zgodne z faktami historycznymi i poparte dodatkowymi wyjaśnieniami. Przede wszystkim jednak książka opowiada o niezwykłej sile dwudziestodwuletniej dziewczyny – kobiety, która została ograbiona z pięciu lat, które na zawsze zmieniły jej życie.