"Wschód słońca w jaskini" to książka o tym, co zostaje w człowieku, gdy "ziemia nie odmierza czasu".
Wiersze Magdaleny Nazaruk-Pieczarki są jak przeglądanie strychu pamięci: pełne pożółkłych książek, poplątanych kaset, starych listów, rodzinnych imion i obrazów, które nie chcą zniknąć. Pojawia się tu Polesie - jak utracony raj, Wisła - jak głębina, Warszawa - jak ring, a także ciała: spragnione, zmęczone, niepewne, pulsujące między czułością a lękiem.
- Liberum Verbum
"Wschód słońca w jaskini" to poezja intymna i mocna, w której codzienność styka się z mitem, a miłość - z wojną, stratą i próbą ocalenia. Każdy wiersz jest jak światło rozpalone w ciemności: niewielkie, ale wystarczające, by na chwilę zobaczyć siebie.
- Zbigniew Zebar

Magdalena Nazaruk-Pieczarka (ur. 1996 r. w Białej Podlaskiej) - absolwentka prawa oraz kulturoznawstwa na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, poetka. Autorka tomiku poetyckiego "Nie do mówienia" (2017) oraz laureatka wielu konkursów literackich m.in. Ogólnopolskiego Konkursu Literackiego im. J.I. Kraszewskiego, Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego "Albo go kocha albo się uparła" i Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego "Przecież każdy pisze wiersze". Jej wiersze zostały opublikowane w antologii "Koty w butach i inne wiersze o miłości" (2024), "podlaskie hosanna. Antologia poezji religijnej regionu bialskopodlaskiego" (2019), a także w czasopismach ogólnopolskich i zagranicznych: Akant, Tekstualia, Angora, Zupełnie Inny Świat, Cogito, Jednorożec, Wakat, Las Rzeczy oraz Podlaski Kwartalnik Kulturalny, Rocznik Międzyrzecki i Maładost (Białoruś). Zawodowo zajmuje się prawami autorskimi, a prywatnie jest organizatorką wielu inicjatyw kulturalnych i dobroczynnych. Za działalność kulturalną trzykrotnie otrzymała stypendium rektora UKSW oraz nagrodę "Dłonie Miłosierdzia". Pasjonatka malarstwa, literatury faktu i psychologii. Od dziecka śpiewa w chórach, a od 2017 roku w Zespole Muzyki Cerkiewnej "Varslavia", angażując się w działalność koncertową i fonograficzną.