Tom poetycki Po dwóch stronach nieba to swoista forma rozmowy z Czytelnikiem za pośrednictwem poezji, a głównym wątkiem tej rozmowy jest niejednoznaczność, dualizm, dwutorowość zjawisk. Obecnym czasom można bowiem przeciwstawić odległe dziś lata wojny, współczesny pęd życia zestawić z dawnym spokojem choćby poprzez powrót do domów naszego dzieciństwa, a wartość otaczającego nas dobrobytu ocenić przez pryzmat utraty tego, co naturalne. Mijają epoki, czy jednak można powiedzieć, że mijają pewne uniwersalne wartości?
Zebrane w prezentowanym tomie wiersze to jednak również próba poszukiwania źródła i sensu słów. Uważam bowiem, że wyrazy wyrażające uczucia nie stanowią jedynie budulca zwyczajnej wypowiedzi, lecz wypowiadane uparcie, cierpliwie, wielokrotnie, budują rzeczywistość i stale wskrzeszają to, co nam dane, a co jednak pochodzi z niedostrzeganej przez nas rzeczywistości. Mogę powiedzieć, parafrazując słowa Hamleta: reszta jest niezrozumieniem. Mogę powiedzieć tylko tyle i aż tyle..

Zaskoczenie

Nie zdumiewa mnie zło w człowieku
Nie zdumiewa mnie zło – to źle
Nie zdumiewa mnie mróz bez śniegu
Nie zdumiewa mnie świat we mgle.

Zaskakuje mnie dobro w Bogu
Zaskakuje mnie Bóg – to źle
Zaskakuje poezja w głogu
Zaskakuje mnie dobro w tle.

Nie zdumiewa mnie zło przed metą
Zaskakuje brak zła – to źle
Zaskakuje mnie że poetą
Ktoś się staje tuż obok mnie.

Zaskakuje mnie wiersz w człowieku
Choć nie wyszedł mu z ust – to źle
Nie zdumiewa mnie że poetów
Dziś najwięcej jest w moim śnie.

Nie zdumiewa mnie że herezją
Bywa wolność i wiersz – to źle
Zaskakuje mnie że poezją
Jest zło w centrum i dobro w tle.